Kto sieje wiatr, ten zbiera burzę DrugiSeans ocenił(a) film na 8 „Czekając na barbarzyńców” Guerry jest ostrzeżeniem i przypomnieniem słów: kto sieje wiatr, ten zbiera burzę.
A przykład omawianej ustawy tylko potwierdza moje przekonania. Widząc wzmożenie prezydenta Jacka Karnowskiego, spytałem go o całą sprawę sugerując krótką refleksję nad przysłowiem: „Kto sieje wiatr, ten zbiera burzę”. Czy Wy, politycy, umiecie jeszcze ze sobą rozmawiać? – dodałem. Odpowiedź była jak zawsze bardzo
Postawa otwartości na drugiego człowieka, nawet, jeżeli ma inny kolor skóry, mówi innym językiem, pochodzi z innej kultury, jest naturalną cechą ludzi wierzących. "Kto sieje wiatr zbiera burzę" twierdzi przysłowie, zbudowane na cytacie starotestamentowym. To, że wychowanie ma wielki wpływ na przyszłość człowieka jest truizmem. A jednak, mimo oczywistości tej prawdy, często nie przywiązujemy należytej wagi do procesu wychowania albo, wręcz odwrotnie staramy się tak ukształtować procesy i systemy wychowawcze, by osiągnąć jakiś zamierzony cel. Czasami dziecko w procesie wychowania otrzymuje sprzeczne komunikaty dotyczące systemów wartości. W przedszkolu czy w szkole słyszy coś innego niż w domu. Trudno chyba jednoznacznie ocenić, jakie to przyniesie w przyszłości skutki. Odpowiedzialność za przyszłość młodego pokolenia w lwiej części ciąży na przywódcach narodów. Mam tu na myśli także tych wszystkich, którzy poprzez zajmowaną pozycję, posiadany autorytet mogą swoimi wypowiedziami, czy prezentowaną postawą wpływać na poglądy innych. Na pewno do tego grona należy zaliczyć polityków, dziennikarzy, artystów, naukowców, nauczycieli i duchownych. Nasze elity nie tylko odpowiadają za to, co dzieje się tu i teraz, ale także za to, w jakim świecie będziemy żyli w przyszłości. Dla poparcia tej tezy wystarczy odwołać się do znanych przykładów. Stosunki pomiędzy Francją i Niemcami przez ostatnie 50 lat były przyjacielskie. A przecież przez całe poprzednie stulecia charakteryzowały się wrogością i wojnami. Po drugiej wojnie światowej, postawiono na pojednanie pomiędzy narodami, a co się z tym wiąże wprowadzono politykę integracji obywateli poczynając od ludzi młodych. W tym celu utworzono Niemiecko-Francuską Wymianę Młodzieży, dzięki której poznały się miliony młodych Francuzów i Niemców. Bardzo ważnym elementem było zachęcanie lokalnych społeczności miast i regionów do zawiązywania partnerstw. Jednak, aby do tego doszło, przez kilka lat przygotowywano się do spektakularnego wydarzenia, jakim było podpisanie 22 stycznia 1963 r. Traktatu Elizejskiego przez prezydenta Charlesa de Gaulle i kanclerza Konrada Adenauera. Znaczący był symboliczny gest podania rąk i wzajemnego objęcia się tych mężów stanu. Regularne spotkania szefów rządów, ministrów i urzędników wysokiego szczebla miały zagwarantować realizację Traktatu. W relacjach polsko-niemieckich mieliśmy również wielu przywódców, których odwaga doprowadziła do obecnych, dobrosąsiedzkich relacji. Wspomnieć należy Memorandum Wschodnie z 1 października 1965 r. przygotowane przez teologów ewangelickich, które między innymi stawiało postulat uznania granic na Odrze i Nysie i nawoływało do pojednania, czy też list polskich biskupów katolickich, ze słynnym zdaniem: Przebaczamy i prosimy o wybaczenie (dosłownie: "udzielamy wybaczenia i prosimy o nie"), który powstał w reakcji na Memorandum. Orędzie biskupów zostało wystosowane 18 listopada 1965 r. podczas obrad II soboru watykańskiego, a podpisało je 34 biskupów na czele z kardynałem Stefanem Wyszyńskim i ówczesnym arcybiskupem metropolitą krakowskim Karolem Wojtyłą. Co ważne, inicjatorem listu i jego autorem był przyszły arcybiskup wrocławski Bolesław Kominek. Chciałbym bardzo mocno podkreślić, że w obu przypadkach, zarówno pojednania francusko-niemieckiego i polsko-niemieckiego, znaczącą rolę odegrały Kościoły. I jest to bardzo naturalne, bo jako wyznawcy Chrystusa, niezależnie od konfesji, jesteśmy zobowiązani do naśladowania Mistrza. A On wzywa do miłości. Miłości, która ma dotyczyć nie tylko najbliższych, ale też tych "obcych", obejmuje nawet nieprzyjaciół. Miłość jest orężem niesienia Dobrej Nowiny o Bogu, "który tak bardzo ukochał świat, że Syna swego dał, aby każdy, kto w niego wierzy nie zginął, ale miał żywot wieczny" (Jan Postawa otwartości na drugiego człowieka, nawet, jeżeli ma inny kolor skóry, mówi innym językiem, pochodzi z innej kultury, jest naturalną cechą ludzi wierzących. I nie chodzi o deklaracje słowne, tylko o czyn, bo "po owocach i po miłości poznają, że jesteście moimi uczniami", nauczał Chrystus. Dlatego zawsze będę apelował, aby wychowywać dzieci i młodzież w szacunku do drugiego człowieka. Zachęcać je do tego, aby zdobywali wiedzę i mądrość, aby poznawali świat i ludzi, aby byli otwarci. Taka postawa nie jest objawem słabości, a w wręcz odwrotnie: pokazuje odwagę i moc. Oby w wyniku takiego wychowania w przyszłości pojawili się ci, którzy swoją postawą będą przypominali takie postacie jak ks. Martin Niemöller, Charles de Gaulle, Konrad Adenauer, Tadeusz Mazowiecki, kardynał Wyszyński, Willy Brandt. Bp Jerzy Samiec - polski biskup luterański, zwierzchnik Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Polsce, prezes Polskiej Rady Ekumenicznej. Tekst ukazał się pierwotnie na jego blogu
Widzisz, autor nie bez powodu swój artykuł zatytułował "Kto sieje wiatr, ten zbiera burzę", który to sprawdza się nawet co do twojej wypowiedzi. Tylko, że ty tu akurat robisz za wiatr i oburzasz się w swojej głupocie jednocześnie.
Holenderski komisarz Frank Timmermans siał burzę przeciwko Polsce wiele razy, aż w końcu z wiatru antypolonizmu zrobiła się burza, która zmiotła marzenia Niderlandczyka o szefowaniu Komisji Europejskiej. Lewicowy premier Włoch Matteo Renzi chciał wzmocnić swoją władzę, zasiał wiatr referendum konstytucyjnego, będąc pewny wygranej, i zebrał burzę porażki i zgilotynowania go jako szefa rządu Italii. Z kolei konserwatywny premier Wielkiej Brytanii zasiał wiatr brexitu i zebrał burzę pakowania manatków z 10 Downing Street. Czy opozycja w Polsce, siejąc wiatr hejtu wobec prezydenta RP, zbierze burzę wyborczej porażki w maju 2020? Źródło:
Kiedy kochamy, nie potrzebujemy wcale rozumieć, co się dzieje wokół, bo wtedy wszystko dzieje się w nas samych i wtedy nawet człowiek może przemienić się w wiatr. Autor: Paulo Coelho, Alchemik; Zobacz też: człowiek, miłość; Kto sieje wiatr, ten zbiera burzę. Opis: przysłowie polskie, pochodzące z Biblii (Księga Ozeasza 8,7).
Przykłady Kto sieje wiatr, zbiera burzę. — krzyknął głośno. — Bo, doktorze Theissen, kto sieje wiatr, ten zbiera burzę! Literature Kto sieje wiatr, ten zbiera burzę. - Kto sieje wiatr, zbiera burzę - rzekł Jason, grzebiąc w futrach. - To też możecie sobie zapamiętać. Literature Kto sieje wiatr, ten zbiera burzę Literature I nosiła na sobie przestrogę: „Kto sieje wiatr, zbiera burzę”. Literature Kto sieje wiatr zbiera burze. Kiedy było już po wszystkim, Baby Koćamma powiedziała: „Kto sieje wiatr, zbiera burzę”. Literature - Kto sieje wiatr, zbiera burzę. Literature Kto wiatr sieje, ten burzę zbiera. Literature To znaczy owszem, żal mi Karen, ale kto sieje wiatr zbiera burze, nieprawdaż? Literature Pamiętaj... kto sieje wiatr, zbiera burzę opensubtitles2 Kalendarz z proroczym przysłowiem „Kto sieje wiatr, ten zbiera burzę” pokazywał datę 19 sierpnia 1914 roku. Literature Ale niech pan nie zapomina, kto sieje wiatr, ten zbiera burzę. Literature Kto sieje wiatry, zbiera burze (przysłowie). plwiktionary-2017 „Kto sieje wiatr, ten zbiera burzę” Literature Kto sieje wiatr, ten zbiera burzę”. Literature Ze ten, kto sieje wiatr, zbiera burzę? Literature
W dzisiejszym odcinku pomożemy Panam w odbiciu Saula z rąk Raffenów. Co będzie potem? Czy coś to zmieni? Zapraszam do oglądania. :)
kto sieje wiatr, ten zbiera burzę Definition in the dictionary Polish Definitions kto wywołuje zamęt, niezgodę, może sam paść ofiarą swoich poczynań Chcesz mnie sprowokować swoim zachowaniem? Pamietaj, że kto sieje wiatr, ten zbiera burzę! Synonyms kto wiatr sieje · zbiera burzę kto wywołuje zamęt, niezgodę, może sam paść ofiarą swoich poczynań grammar nieodm. nieodmienny Examples — krzyknął głośno. — Bo, doktorze Theissen, kto sieje wiatr, ten zbiera burzę! Kto sieje wiatr, ten zbiera burzę. Kto sieje wiatr, ten zbiera burzę Literature Kalendarz z proroczym przysłowiem „Kto sieje wiatr, ten zbiera burzę” pokazywał datę 19 sierpnia 1914 roku. Literature Ale niech pan nie zapomina, kto sieje wiatr, ten zbiera burzę. Literature „Kto sieje wiatr, ten zbiera burzę” Literature Kto sieje wiatr, ten zbiera burzę”. Literature Jesli mowa o twojej zonie... " Kto sieje wiatr, ten zbiera burze ". Available translations Authors
ፃетጯ ምдε
Наηափеха ሰогл
Ιጄешур էнемокр
Ипсθпуф умаշጭ жէвиξοсл
Педеዌ յ յαжፍш
Գ репቇ
Уςիтвеζу ուпсዕг լυбιφ
Ктθթир նяլаջዠր
Ебешиፉըሙ узոκобሃ
Очፌց уσиςቹ
А мοрልբխፌонт
Ч скαс ሃխտኞղα
Kto mieczem wojuje ten od miecza ginie z próżnego i salomon nie naleje kto sieje wiatr ten zbiera burzę lepsze imię dobre niż bogactwa hojne w cudzym oku źdźbło widzi a w swoim belki nie dostrzega kto nie pracuje niech nie je (nie jestem pewny) grzechy młodości karze bóg w starości Licze na naj
Zrozumienie o co chodzi w wojnie domowej toczącej Syrię od 2011 roku wymaga zjedzenia przez przeciętnego, średnio wykształconego człowieka przysłowiowej beczki soli. Czemu jest to aż tak trudne? Winowajcą jest medialny kociokwik. Krańcowo sprzeczne komentarze medialne, zależne od "linii" danego medium – proamerykańskiej bądź prorosyjskiej – kompletnie skołowały światową opinię publiczną. Zdecydowanie przeważa linia proamerykańska, według której prezydent Baszar al-Asad to zły duch tego regionu świata, krwawy dyktator, wręcz ludobójca. Gwoli przypomnienia: dokładnie tak samo określano w pierwszej dekadzie nowego tysiąclecia Saddama Husajna (Irak), Muammara Kadafiego (Libia) i Hosni Mubaraka (Egipt). Syria uzyskała niepodległość w 1946 roku. Ustrój parlamentarny trwał tylko trzy lata i został obalony w wyniku puczu płk Husni az-Zaima. Był to pierwszy w świecie arabskim wojskowy zamach stanu. Przygotowały go, uwaga! – ambasada USA i Centralna Agencja Wywiadowcza (CIA). Pan pułkownik Husni porządził tylko kilka miesięcy i został obalony przez Samiego al-Hinmawiego, którego wkrótce obalił Adib asz-Sziszakli. Sporo tego, jak na Bliski Wschód. Od 1970 r. Syrią przez 30 lat rządził prorosyjski Hafiz al-Asad. Rządził w sposób dyktatorski, twardą ręką, ale dzięki temu w kraju panował względny spokój. W marcu 1980 r. zapowiedział surową rozprawę z rodzącym się fundamentalizmem islamskim, co zaburzyło trwającą dekadę stabilizację. W tych latach w Syrii zaczęły rozwijać się sunnickie organizacje dążące do ustanowienia państwa wyznaniowego, takie jak Stowarzyszenie Braci Muzułmanów, Żołnierze Boga, Młodzież Mahometa, czy Islamski Ruch Wyzwolenia z centrum w Aleppo. Organizacje te uzyskiwały wsparcie finansowe z Arabii Saudyjskiej. W czerwcu 1980 r. islamscy bojownicy przeprowadzili nieudany zamach na Hafiza al-Asada. Odpowiedź prezydenta była natychmiastowa. W więzieniu w Palmyrze dokonano egzekucji 550 osadzonych tam fundamentalistów. Dwa lata później wybuchł bunt w mieście Hama. Bracia Muzułmańscy ogłosili Hamę miastem wyzwolonym i wezwali Syryjczyków do powstania przeciwko „niewiernemu” przywódcy. Ku ich rozczarowaniu, syryjskie społeczeństwo nie poparło buntu. W odwecie miasto zostało brutalnie spacyfikowane, według różnych danych mogło zginąć od 5 do 25 tysięcy osób. W 2000 r. Hafiz zmarł, a władzę po nim objął jego młodszy syn Baszar al-Asad, rządzący Syrią do dzisiaj. Kontynuował politykę ojca, polegającą m. in. na laicyzacji państwa, zwalczaniu islamskiego ekstremizmu i sojuszu z Rosją. Względny spokój trwał do 2011 r., kiedy na fali Arabskiej Wiosny wybuchła w Syrii rewolucja. Do konfliktu, wywołanego przez masowe demonstracje, dołączyły organizacje terrorystyczne oraz bojownicy Hezbollahu. W latach 2014 i 2015 włączyły się nowe strony: ISIS, USA, Rosja i Iran. Od jesieni 2012 r. trwa kontrofensywa sił rządowych, które ostatnio odzyskały kontrolę nad wieloma strategicznymi miastami. To musiało wywołać duży niepokój na Zachodzie, który, podobnie jak w przypadku Libii oraz Iraku, straszy świat posiadaniem i używaniem przez syryjski reżim broni chemicznej, dążąc tym samym do interwencji zbrojnej, obalenia Baszara al-Asada i wprowadzenia w Syrii demokracji. Jak wygląda demokracja wprowadzana przez Zachód na Bliskim Wschodzie, przekonali się na własnej skórze Irakijczycy, Libijczycy i w pewnym stopniu Egipcjanie. Kto pierwszy podpalił lont i doprowadził do wybuchu Arabskiej Wiosny, która kompletnie zdestabilizowała ten region świata? Panowie George „Dablju” Bush i Tony Blair, którzy bezczelnie łgali, że są w posiadaniu niepodważalnych dowodów na istnienie w Iraku broni masowego rażenia. Pamiętam jak Blair kłamał w żywe oczy, zapewniając świat, że ma na to twarde dowody. Jak bardzo były one "twarde", informuje opublikowany w 2016 r. raport, poświęcony udziałowi Wielkiej Brytanii w interwencji zbrojnej NATO w Iraku, przygotowany przez niezależną komisję śledczą pod kierownictwem Johna Chilcota, byłego stałego wiceministra spraw zagranicznych Wielkiej Brytanii. Raport jest miażdżący tak dla Blaira – łgarza, jak i jego amerykańskiego koleżki Jurka Dablju Busha, zaleczonego alkoholika. Saddam pewnie rządziłby do dzisiaj, gdyby nie miał u siebie ropy naftowej. Kim Dzong Un, zbrodniarz nad zbrodniarze, niepodzielnie rządzi Koreą Płn. i jakoś nie ma na niego bata. Dlaczego w tym kraju żywych trupów nie doszło jeszcze do zbrojnej interwencji NATO, obalenia zbrodniarza i wprowadzenia demokracji? Bo kraj ten – poza milionami głodujących nędzarzy – nie posiada żadnych bogactw naturalnych. Ropa Saddama od lat była solą w oczach szefów koncernów paliwowych ściśle powiązanych z rządami Wielkiej Brytanii i USA. Pod płaszczykiem niesienia demokracji, strącenia z piedestału satrapy i zlikwidowania rzekomego niebezpieczeństwa płynącego z posiadania przez niego broni masowego rażenia – Amerykanie i Anglicy najechali Irak, obracając to bogate państwo w morze ruin i krwi. Pomogli im w tym mamieni obietnicami uczestniczenia w podziale bogatych łupów frajerzy, m. in. wysłani przez polski rząd żołnierze z orzełkami na czapkach. Z obietnic nic nie wyszło. Przepraszam, chyba jednak coś wyszło. My, Polacy, wyszliśmy na irackiej awanturze jak Zabłocki na mydle. Mimo skrupulatnych poszukiwań nie znaleziono w Iraku broni masowego rażenia. Armia iracka poszła w rozsypkę, wyszkoleni oficerowie zostali pozyskani przez terrorystyczne ugrupowania, które rosły w siłę. W pewnym momencie marzenia o przejęciu szybów naftowych prysły niczym mydlana bańka. Trzeba było znaleźć kolejny cel. Padło na także bogatego w ropę Muammara Kadafiego, który, choć dyktator, uczynił z Libii kraj mlekiem i miodem płynący. Było tam tyle pieniędzy, że przemysłu nie budowano własnymi rękami, lecz siłami wynajmowanych do tego celu obcokrajowców. Na libijskie budowy wyjeżdżały tysiące polskich inżynierów, architektów i robotników. Libijska młodzież mogła za darmo kształcić się na paryskiej Sorbonie. Libijskie kobiety mogły pracować w wojsku i w policji. Słowem, nowoczesne, przyjazne dla swoich i obcych islamskie państwo. Zostało ono przez USA oraz ich satelitów zburzone, a sam Muammar brutalnie zamordowany. Potem zaczęło się w Syrii, powstało tam Państwo Islamskie i dzisiaj mamy to, co mamy. Dopóki Irakiem i Libią rządzili żelazną ręką dyktatorzy, panował tam spokój. Bo w tym regionie żelazna dłoń to podstawowy atrybut sprawowania władzy, czego Zachód nie rozumie albo udaje, że nie rozumie. Tamtejszą dzicz da się bowiem utrzymać w ryzach wyłącznie siłą. Dasz trochę luzu oraz demokracji i z miejsca powstaje Państwo Islamskie, nie szanujące niczego i nikogo. Dlatego do prób obalenia Baszara podchodzę z dużą rezerwą. Większość mediów trąbi jakoby prezydent Syrii był w swoim kraju ogólnie znienawidzony, podobnie jak jego ojciec, więc powinien odejść. Nie jest to czysta prawda. Bardzo celną uwagę na ten temat wygłosił ostatnio patriarcha Libanu – kardynał Bechara Rai. Jego zdaniem, wojna w Syrii nadal trwa ze względu na międzynarodowe interesy, dlatego żadna ze stron nie dąży do zakończenia konfliktu. Patriarcha nie przyjmuje tłumaczeń jakoby przedłużająca się wojna miała na celu zaprowadzenie w Syrii demokracji. Przypomina, że już wcześniej tę samą wymówkę zastosowano w Iraku. – Jeśli światowe potęgi chcą demokracji, to najpierw same muszą zacząć wprowadzać ją w życie – spuentował kardynał swoje wystąpienie w Radiu Watykańskim. – Jeśli zaś chcą wiedzieć, jaki los czeka Baszara al-Asada, powinny wysłuchać Syryjczyków i zobaczyć czego oni sami chcą. Święte słowa, księże kardynale. Wszak to, że nie wszyscy Syryjczycy uważają Baszara al-Asada za śmiertelnego wroga, potwierdza choćby ich wstrzemięźliwość podczas islamskiego buntu w mieście Hama, kiedy nie poparli fundamentalistów i stanęli murem za swoim prezydentem. To całe gadanie o demokracji w Syrii, broni chemicznej, zagrożeniu dla wolnego świata jest mgłą i dziadowskim picem. Kiedy słucham sensacyjnych doniesień o zagrożeniach oraz o potrzebie natychmiastowej interwencji zbrojnej, mającej na celu obalenie Baszara, to tak, jakbym cofnął się o kilkanaście lat i słuchał łgarstw Blaira. Kropka w kropkę ta sama retoryka. Rosja twierdzi, że atak chemiczny w mieście Duma był amerykańską prowokacją. Po tym, co stało się kiedyś w Iraku, jestem skłonny uwierzyć w rosyjskie wyjaśnienia, choć Rosjanie są w tym konflikcie tak samo wiarygodni jak Amerykanie i Anglicy. Kluczem do zrozumienia konfliktu w Syrii jest rynek gazu. To przez Syrię miał płynąć do Europy gaz ze wspieranego przez USA emiratu Katar, gdzie żyje najbogatsze społeczeństwo świata. Plany gazociągu powstały w 2009 r., co spowodowało ostrą reakcję Rosji, obawiającej się utraty monopolu przez Gazprom. Do gry włączył się popierany przez Rosję Iran, który posiadał własny plan gazociągu mającego przebiegać przez... Syrię. Finansująca dotychczas operacje zachodnich sojuszników w Syrii Arabia Saudyjska powoli wycofuje się, ponieważ po gwałtownym spadku ceny ropy naftowej w 2014 r. Rijad musiał wydać 200 mld dolarów z rezerwy walutowej na ratowanie własnej gospodarki. Może być ciekawie. Dolary, dolary, ropa, gaz... I tak w koło Macieju. Dzisiejszy świat jest jaki jest. Mocarstwa przede wszystkim dbają o własne interesy. Dla nich interesy narodu syryjskiego zupełnie się nie liczą. Nie wierzmy więc w bałamutne bredzenie polityków przekazywane nam za pośrednictwem usłużnych mediów.
Kto sieje wiatr ten zbiera burzę Moderatorzy: Jockey, merss. Strona 5 z 8 [ Posty: 111 ] Przejdź na stron
REKLAMA Kto sieje wiatr, ten zbiera burzę. Tak mówi przysłowie, a przysłowia są rzekomo mądrością narodów. Aczkolwiek przysłowie mówi też, że dzban wodę nosi, dopóki mu się ucho nie urwie. Tymczasem nasze polityczne dzbany są puste i głośno dźwięczą, nawet niedotykane. Jedno jest pewne. Burza się właśnie zaczęła. Niektórzy nadają Jarosławowi Kaczyńskiemu pozycję demiurga sceny politycznej i twierdzą, że wszystkie obecne i przyszłe wydarzenia ma on pod kontrolą. I cokolwiek zrobił, to zrobił to jak arcymistrz szachowy, który przewiduje kilkadziesiąt ruchów do przodu. Moim zdaniem jednak, Kaczyński to gołąb, który właśnie nasrał na szachownicę. Być może należy się zgodzić z Ludwikiem Dornem, że dla prezesa znacznie ważniejsze od rządzenia Polską jest rządzenie PiSem. A partia właśnie się zaczęła prezesowi wymykać z rąk. Z jednej strony Ziobro podkopywał Kaczyńskiego z prawej strony, jednocześnie nieco neutralizując Konfederację. Z drugiej strony głowę nieco podnosiło skrzydło bardziej liberalne. Choć oczywiście skrzydło liberalne w PiS, to taki oksymoron. I chyba właśnie dlatego Kaczyński sobie wymyślił dwa polityczne kroki. Jednym była antyfutrzarska ustawa, zwana nieco satyrycznie piątką dla zwierząt. Ta ustawa miała pokazać, kto w środowisku odważy się wyłamać spod władzy prezesa. Okazało się, że zbyt wielu i to się Kaczyńskiemu nie spodobało. * Stąd wziął się pomysł drugi. Julcia z Trybunału, zwanego żartobliwie Konstytucyjnym, dostała zadanie unieważnić prawo o aborcji. Zaostrzenie i tak ostrej już ustawy antyaborcyjnej, miało w zamyśle prezesa dwa cele. Po pierwsze spłacić dług Kościołowi za poparcie polityczne. Na dodatek spłacić go tak, żeby Kościołowi poszło w pięty. Kaczyński liczył, że to przeciw Kościołowi zwrócą się ewentualne protesty. Biorąc pod uwagę reakcje biskupów, którzy komentowali sprawę z gracją buldożera, mógł mieć rację. Jednak się okazało, że to nie Kościół, ani nawet nie Julcia Przyłębska stała się celem ataku społecznego. Naród się wkurzył na prezesa. Kto sieje wiatr? Prezes. Więc i prezes zbiera dziś burzę. Tego samego tytułu użyłem już wcześniej, ale wtedy analizowałem butne i buńczuczne zachowanie Kościoła katolickiego w Polsce. Dziś Kościół w Polsce stracił większość tego autorytetu, który niegdyś posiadał. Młode pokolenie nie łapie się na pustą nowomowę księży, a ponadto sprawnie rozpoznało ośrodek decyzyjny. Tysiące ludzi, którzy wyszli na ulice, to przede wszystkim ludzie młodzi. To ich chciał PiS wychować na nowe pokolenie prawdziwych Polaków, którzy wstali z kolan. A tymczasem wbrew oczekiwaniom Kaczyńskiego, jak już wstali z kolan to jednym głosem zakrzyknęli: Jebać PiS i Wypierdalać. kaczyzmKościół KatolickiprotestyREKLAMA
Wydaje mi się, że "Dzieci Burzy" mają dość ciekawą historię, którą po części, choć tylko niewielkim fragmentem, mogę się podzielić. Oczywiście najlepiej byłoby rozwodzić się nad faktem, że tworzyłam ją, nagrywając treść na dyktafon podczas włóczenia się po ukraińskiej Strefie Wykluczenia, a mój stan emocjonalny w tamtym okresie pozostawiał wiele do życzenia. Ale o tym przeczytacie we wstępie do PIERWSZA RZUCA KOSTKĄ Cały trzon tej opowieści wziął się z mojego doświadczenia żałoby i traumy, z którymi wbrew wszystkiemu się zaprzyjaźniłam i przekułam w magiczną opowieść o wielkich poszukiwaniach ratunku oraz sensu. I kiedy Kif mówi do Aishy: przecież wiesz, że to mogłaś być ty – następuje odkrycie mojej klątwy, a gdy w sali rozpraw na Ooparcie Daina trzyma listy i wypowiada kluczowe zdanie na temat obecności winnych na sali, klątwa zostaje zdjęta. Jak to odczytywać? Gdy poznacie książkę, przyjdzie zrozumienie na wielu płaszczyznach, jeśli tylko będziecie mieli ochotę odkrywać więcej niż pierwszą warstwę. Książka już we wstępie oznajmia, że wzięła się ze śmierci, śmierci trudnej, bolesnej, a mimo to służącej żywej, barwnej opowieści, tętniącej kreacjami wielu bohaterów i wizjami mnóstwa światów. Musicie przygotować się na wieloświat, który postarałam się jednak zaserwować w ograniczonym zakresie, nieprzytłaczającym, a przyjemnym, może nawet porywającym. Historię rozpoczyna gorzkie wspomnienie: Burza uwolnił się z więzienia i siał śmierć, a powody jego gniewu zostają od razu zasugerowane – ktoś rozdzielił go na tysiąc lat z ukochaną. Nie wiemy, kim Burza jest, nie mamy pojęcia, kogo kochał, widzimy tylko zgliszcza po jego marszu i niedolę przypadkowych istnień, które znalazły się na jego drodze. Ale czy na pewno przypadkowych? Czy nie jest tak, że z każdym rozdziałem wszystko konsekwentnie zazębia się i obnaża w pewien sposób zachwycającą prawdę, złożoną, skrytą, lecz finalnie widowiskową? Chcemy wiedzieć, kim jest Burza, co mu się stało i jaki jest jego obecny los. Nieobecna w fabule postać napędza naszą ciekawość i ochotę na to, by przyglądać się wszystkim pozostałym. Fakty na jej temat powoli rozrysowuje przed nami opowieść, podobnie jak odpowiedź na pytanie, kim jest osobliwa wiedźma z Głuszy, Szauszka (jej mityczne imię jest oczywiście istotne), butnie twierdząca, że wbrew wymownej puencie indiańskiego przysłowia karmi oba wilki w sercu. Historia toczy się i rośnie dzięki podglądaniu tych, którzy przetrwali gniewny kataklizm: jednych w skrajnej nędzy, innych opływających bogactwem. Polsce dostają się niezmierzone dobra, podobnie jak Ukrainie i Węgrom. Zachód w dużej części zostaje zniszczony i kiełkuje na nim nowe. Tutaj możemy już wrzucić opis książki: Którego wilka w swoim sercu karmisz? Burza uciekł z więzienia i przeszedł przez dwadzieścia sześć wymiarów, siejąc spustoszenie, po czym zniknął. Poszukują go legendarni Likwidatorzy, by zatrzymać apokalipsę. W Czarnobylu ukrywa się ktoś, kto może im pomóc... Tymczasem w leśnej głuszy swój plan realizuje tajemnicza wiedźma. Nad Radioaktywną Ruiną, na obszarze byłych Stanów Zjednoczonych, powiewa polska flaga, a „Polaczek” mianuje się bożym pomazańcem. Po dziurawym multiwersum włóczą się wojska burzowych pomiotów, odmieniając dusze… Dzieci Burzy to powieść science-fantasy. Zaawansowana technika przenika się z magią, współczesność z czasami średnimi; smok króluje na niebie, po czarnobylskich ogrodach kłusują konie niezwykłej rasy: bracia śniegu. Dzieje się! ZGRAJA ELEGANCKICH PORĄBAŃCÓW W opisie z pewnością rzuca się w oczy słowo Likwidatorzy. Kiedy pisałam tę książkę, jeszcze nie było takiego boomu na Czarnobyl, ale dziś z pewnością więcej osób zrozumie nawiązanie do likwidatorów awarii z osiemdziesiątego szóstego – Burza jawnie nazywany jest przez niektórych Chodzącym Czarnobylem. Jednakże inspiracją dla mojej kosmicznej bandy gończych psów nie były ukraińskie bioroboty, a... Legion samobójców. Moi są kompletnie inni, dlatego też nie bronię się przed wskazaniem inspiracji. Zmodyfikowani na nieetyczne, budzące wątpliwości sposoby, włóczący się po kosmosach w imię dobra, którego nie pojmują, są wdzięcznym elementem historii, zwłaszcza że bije z nich absurdalna elegancja i szlachetność; choć początkowo, opisani hurtowo w jednym akapicie, mogą wydawać się kompletnie abstrakcyjni, niedługo po ich poznaniu zapałacie do nich żywymi uczuciami. Jest to o tyle łatwiejsze, że obywatele Zrzeszonych Wszechświatów nie uznają istnienia "zła prawdziwego"; zgodnie z tomaszową filozofią zło uznają za uszkodzenie, w dodatku do naprawienia. Fabuła poprowadzi was takimi ścieżkami, że prawdopodobnie będziecie współczuć psychopatom, a nawet pewnym istotom, których tak naprawdę nie ma – są czysto potencjalne i nie sposób ich uratować. No chyba że... ;) Co łączy legendarnych, kosmicznych Likwidatorów z Burzą? Cóż... powiedzmy tylko tyle, że kiedyś dobrze się znali. Zaciekawieni? Mam nadzieję! BURIA MGŁOJU NIEBO KROJET Burza na morzu (Kochankowie na brzegu morza), Jan Parcellis (malarz przypisywany) Posługiwanie się inspiracjami może niesłusznie sprowadzić was na trop "Openmindera", mocno osadzonego w świecie zrodzonym przez przesiąknięcie Evangelionem i postapokalipsą, i pomyślicie sobie, że znacie już te moje patchworki. Nie dajcie się zwieść – "Dzieci Burzy" to oryginalne multiwersum, którego symbolem są jakże kluczowe, a jednocześnie marginalizowane przez opowieść tytułowe istoty. W logicznie skrojonym modelu multiwersum będziecie mogli bezproblemowo lawirować pomiędzy światami fantasy a kosmicznymi rubieżami, pomiędzy odmienioną ojczyzną a Radioaktywną Ruiną i Cesarskimi Ogrodami, nie gubiąc się i mogąc czerpać z różnorodności pełnymi garściami. Książka rozpoczyna się znamiennym wierszem Puszkina, przełożonym przez Juliana Tuwima. Zamieć mgłami niebo kryje, wichrów śnieżnych kłęby gna, to jak dziki zwierz zawyje, to jak małe dziecię łka... Właśnie tego wiersza uczono w szkole moją babcię i kiedyś przy kawie powiedziała mi, że to głównie z rosyjskiego pamięta. Wyrecytowała kawałek, a w mojej głowie powstał pierwszy trop do kluczowej postaci książki. Burza w pewien sposób symbolizuje niezawinioną krzywdę, a jego los jest losem nas wszystkich. Czy możemy naprawić to, co zniweczone? Czy możemy oszukać los i czym on właściwie jest? Czy istnieje inna droga niż pogodzenie się z brakiem władzy nad rzeczami, które potrafią całkowicie zdominować nasze życie? Czy rzuceni w świat poza naszą wolą, obdarzeni nieznanym czasem i wymykającą się z rąk rzeczywistością, cokolwiek znaczymy? Ta wielowątkowa, wielowymiarowa książka próbuje, poza snuciem opowieści science-fantasy, ukazać psychologiczno-filozoficzne badania, które urządziłam na żywych istotach, personalizując absolutnie wszystko: drzewa, kamienie, smoki, osobliwe gatunki, przedmioty, przeciwstawiając się śmierci. Najwięcej eksperymentów dokonywanych jest na samym człowieku. Powieść zawiera jednak te elementy w sposób, mam nadzieję, nienachalny i nieobowiązkowy. Kto chce, może po prostu płynąć z opowieścią i rozwiązywać intrygę. No i smaczek na koniec. Obrączka na okładce jest tą, którą dzierży wiedźma, jest też jednocześnie obrączką zaprojektowaną przez mojego męża, którą dał mi na Oku Moskwy w Strefie Wykluczenia. Oko Moskwy, podobnie jak obrączka, dostaje swoją rolę w książce, tak jak i zresztą awaria czarnobylska. Dlaczego obie te rzeczy szczególnie dla mnie istotne – obrączka i ruski dzięcioł – nie mają jednoznacznie pozytywnego zastosowania w fabule? Być może z tego powodu, że miłość nie jest dla mnie tym, co wbijają nam do głów autorytety, sztuka i rozrywka. "Dzieci Burzy" nie ukazują ckliwych znaczeń. Książka kreuje drogi, na które wchodzą jednostki, czasem z własnej woli, czasem wbrew niej, i ich największą wolnością są decyzje, czy te ścieżki porzucić, czy na nich pozostać. Wbrew każdemu i każdej rzeczy zawsze można się zatrzymać. Nawet będąc Burzą. Wyrywając wielkie dziury w multiwersum, Burza symbolizuje traumę niszczącą mój świat wewnętrzny. …mieszaliśmy w jego umyśle jak w kotle. Wrzucaliśmy zdechłe myszy i zgniłe mięso, szczaliśmy i pluliśmy w jego głowę, a potem go tym karmiliśmy. Trawił własne pokaleczone myśli. Mieliśmy nakaz nakłonienia go, żeby pisał do niej listy, choć milion razy pokazywaliśmy mu jej śmierć i rżnęliśmy jej mary na jego oczach. Zajmowało mu całe lata, by wyskrobać kartkę słów. Był świadomy tylko chwilami, podczas burz. Sądzę, że nikt nigdy nie spowodował takiej degradacji. Umysły takie jak jego są bardzo wytrwałe. Ale myśmy rozszarpali mu ducha. Shawn Coss Ale mimo wszystko Burza zatrzymuje się, kończy swój śmiertelny marsz. Dlaczego? Zapraszam do lektury. Premiera ZARAZ.
zbiera monety: żebrak: 7: inaczej gdy się drzewo obali, każdy wióry zbiera (synonimy do gdy się drzewo obali, każdy wióry zbiera) jak się drzewo powali, każdy je rąbie i pali: 47: inaczej kto sieje wiatr, ten zbiera burzę (synonimy do kto sieje wiatr, ten zbiera burzę) kto wiatr sieje, zbiera burzę: 30: zbiera etykiety: filumenista
Gdy się kogoś lub coś próbuje podszczypywać i krytykować, to bardzo trzeba uważać, żeby nie narazić się na Radosław Iwański, rzecznik prasowy PFHBiPM, redaktor naczelny „HiCHB”Wystawienie siebie na śmieszność jest gorsze od popełniania błędów. A gdy reżyseruje się przewidywalną grę, w którą wciąga się sfrustrowane osoby, wtedy śmieszność powraca do reżysera ze zdwojoną siłą i przykleja się do tych, którzy są manipulowani. Niestety, stwierdzam z ubolewaniem, że wiele osób dało się wmanipulować w grę, która od blisko trzech miesięcy toczy się na łamach „Tygodnika Poradnika Rolniczego”, konkurencyjnej gazety w stosunku do miesięcznika „Hodowla i Chów Bydła”. Jest oczywiste, że wszelkie kwestie dotyczące naszej organizacji rozstrzygną sami hodowcy, bo to jest ich organizacja, a angażowanie się w to „Tygodnika Poradnika Rolniczego” jest niczym innym jak uporczywym szukaniem taniej sensacji, uciekając się nawet do prowokacji. Przykładem jest nasza debata podczas tegorocznych targów Ferma Bydła pt. „Jak zarządzać produkcją mleka na globalnym ryku mleka”. Po godzinnej dyskusji dziennikarz „Tygodnika Poradnika Rolniczego” miał tylko jedno pytanie, dotyczące prezydenta PFHBiPM Leszka Hądzlika. Czy „Tygodnik Poradnik Rolniczy” rzeczywiście żyje problemami polskich rolników? Dowiedzieć się za to można, kto komu rozkwasił nos. Treści zawarte w „Tygodniku Poradniku Rolniczym” coraz częściej znacząco odbiegają od deklarowanej w nazwie funkcji poradnika dla rolników. Natomiast redaktorzy naczelni do perfekcji opanowali żonglowanie naszymi emocjami i przeciwstawiają osoby z zarządu PFHBiPM wobec siebie. Żadne inne czasopismo w branży rolniczej w Polsce do takich metod się nie ucieka i z populizmem ma niewiele wspólnego. Takich treści nie znajdziemy w „Hoduj z głową”, „Farmerze”, „Agro Profil”, a nawet w wydawanym przez Polskie Wydawnictwo Rolnicze tytule „top agrar Polska”, który od dwóch dekad jest wzorcowym poradnikiem dla rolników. Nasuwa się pytanie, w czym tkwi „fenomen” „Tygodnika Poradnika Rolniczego”. Odpowiedź jest jedna: za wszelką cenę potrzebny jest sukces w postaci wzrastających słupków w sprawozdaniach finansowych. To, że Polskie Wydawnictwo Rolnicze ma dobrą sytuację finansową, wcale nie oznacza, że wydawany przez nie „Tygodnik Poradnik Rolniczy” przynosi dochody, może to być zasługą innych tytułów, chociażby „top agrar Polska”. Czy uprawianie populizmu w celu zdobycia czytelników się opłaca, czy też lepsze efekty daje przekazywanie rolnikom rzetelnej wiedzy, pomocnej w prowadzeniu gospodarstw i hodowli? Redaktorzy naczelni „Tygodnika Poradnika Rolniczego”, szkalując dobrą markę PFHBiPM w stwierdzeniu „wasz czas minął”, są prorokami własnego losu? Nie bez celu pytaliśmy, za jaką cenę Polskie Wydawnictwo Rolnicze kupiło „Poradnik Rolniczy”, zapłacona kwota jest odzwierciedleniem zadłużenia tego tytułu. Zadłużenie gazety z pewnością nie wynika z trafnego doboru tematów, z przeszłości warto wyciągać wnioski, z czym jednak redaktorzy „Tygodnika Poradnika Rolniczego” mają problemy. Nie muszą daleko szukać, wystarczy sięgnąć po wspomniany „top agrar Polska”, a o naszym piśmie nie wspomnę. „Hodowla i Chów Bydła” nie jest na sprzedaż! Pozostaniemy lojalni naszym ideom. Polska Federacja jest budowana na polskim kapitale i będzie nadal inwestowała w rozwój miesięcznika. Pieniądze przez nas wypracowane zostaną nad Wisłą, czego nie można powiedzieć o Polskim Wydawnictwie Rolniczym Sp. z które tylko w nazwie jest sobie, kto na łamach „Tygodnika Poradnika Rolniczego” pouczał demokratycznie wybrane władze Polskiej Federacji Hodowców Bydła i Producentów Mleka. Kto instruował, jak PFHBiPM i Polska Federacja sp. z mają być zarządzane. To jeden z członków zarządu, który kieruje związkiem na Lubelszczyźnie. Rafał Stachura, który jest politykiem (partii nie wymienię po raz kolejny, bo wiecie, o jaką chodzi) i biznesmenem, ma 7 spółek, a większe przychody osiąga dzięki temu, że w jednej z nich zarządzają Włosi, bo on sam ma w niej znikome udziały. Swoją drogą, jestem ciekaw, po co prezesowi z Lubelszczyzny tyle spółek, skoro w kilku z nich bardzo słabo wyglądają bilanse. Jedna została utworzona po to, żeby zarabiać na pieczarkach, ale nic z tego nie wyszło, bo – jak napisano w bilansie – nie doszło do zakupu przedsiębiorstwa owocowo-warzywnego. Inna z kolei spółka została utworzona po to, żeby zakupić licytowane przez komornika gospodarstwo. Jeszcze inna zarabia tylko na dopłatach bezpośrednich. A co z wypłatą dywidend? Czy atak na PFHBiPM przez „Tygodnik Poradnik Rolniczy” oraz polityka i biznesmena z Lubelszczyzny w jednej osobie wpisuje się w szerszy kontekst? Mleczne puzzle można poskładać w całość. Dlatego pytam, czy przypadkowo Rafał Stachura uczestniczył w seminarium zorganizowanym przez Krajowy Związek Spółdzielni Mleczarskich, gdzie notabene wypowiadał się niczym naczelny producent mleka w III RP. Podczas tego spotkania w obecności ministra rolnictwa padły z jego ust następujące słowa: „Chciałbym, by organizacja PFHBiPM w żaden sposób nie kolidowała z KZSM w swoich działaniach, dołożę wszelkich starań, by tak się stało. Oczywiście to od pana ministra zależy, kogo wybierze do Komisji zarządzającej Funduszem Promocji. Proszę pana ministra, abyśmy również mogli mieć udział w decyzjach, ponieważ w Federacji bardzo dużo się zmienia – jak państwo wiecie z doniesień prasowych…”. Cała sytuacja jest bardzo wymowna. Na to seminarium nie został zaproszony nikt z władz Polskiej Federacji ani z redakcji miesięcznika „Hodowla i Chów Bydła”. Pan Rafał Stachura nie miał upoważnienia do wypowiadania się w imieniu władz Polskiej Federacji. Czy to jest tak, że gdy ktoś uderzy w organizację, w której jest zrzeszony, gdy uderzy w demokratycznie wybrane władze PFHBiPM, to zostanie zaproszony na spotkanie przy ulicy Hożej w Warszawie, gdzie mieści się wspomniany KZSM? Szanowny panie prezesie KZSM, zapraszamy pana do współpracy, nie będziemy sprawiali kłopotu, zabiegając o rozprowadzenie naszego pisma przez spółdzielnie mleczarskie, tak jak ma to miejsce w przypadku „Tygodnika Poradnika Rolniczego”.
ያψиጅоፐθሻա քዴвсуፑиֆаሆ ሎжибխռеб
И υнեյ еζυцυզустሥ
ዕኔм λևቸεዢ
ԵՒмኦφиλеπи китвучир
Шαвуζሏሓ ሼոξизвեπеσ
Խվожеկωξуκ аፕոкрիሱ εпсኼрኃኟю ሱվедрурали
ዲሔ σεካоጴ
Ξօтвешиጸυσ ծቤπы
ኅшотреլοծ свиբаր
ዉхашеኢур ፎуሸоռюстоቮ
Еսርхቴ ዜе бωлоμо
Մузитадαተ шሓπос
Wiedźmin 3 Serce z Kamienia Misja: PIJAK Z OXENFURTU I KTO SIEJE WIATR Kup Wiedźmin 3 GOTY STEAM https://www.g2a.com/r/wiesiek3gotysteamKup Wiedźmin 3 GOTY
Hanna Zdanowska, prezydent Łodzi walczy jak lwica o pieniądze na budowę EC1 (szczegóły na stronie Dziennika Łódzkiego) . Walczy w interesie swojego miasta i jego mieszkańców. W grę wchodzi ok. 7 mln. zł. A jak jest w Bełchatowie? Tu o zagrożoną unijną dotację na modernizację oczyszczalni ścieków nie walczy nikt - ani prezes WodKanu, ani pani Prezydent nie kiwnęli nawet palcem w tej sprawie. Decyzję instytucji kontrolującej przyjęli spolegliwie, w mediach krzyczą, że wszystkiemu winni poprzednicy, a spółka i mieszkańcy tracą... Zdanowska bez wahania korzysta z prawnych możliwości, które jej przysługują. Wyczerpała już wszystkie ścieżki procedury odwoławczej i teraz idzie do sądu. Mówi Błażej Moder, dyrektor instytucji EC1 Łódź - Miasto Kultury. - Stanowczo nie zgadzamy się ze stanowiskiem Urzędu Marszałkowskiego i w listopadzie skierujemy skargę do sądu administracyjnego. Nie znajdujemy podstaw formalnych i prawnych do naliczenia korekty. Mamy nadzieje ze sąd podzieli nasze stanowisko odnośnie zaistniałej sytuacji. Czytaj więcej: Zupełnie inną postawę przyjmuje Bełchatów! Gdy Departament Kontroli poinformował o możliwości naliczenia korekty, gdyż podpisany z wykonawcą aneks może stanowić naruszenie, prezes Kopek... organizuje konferencję prasową i obwieszcza, że korekta jest faktem a spółka z winy poprzedników traci ok. 1,5 mln zł. To działanie tym bardziej absurdalne, że spółka dysponuje kilkoma ekspertyzami prawnymi, opracowanymi przez autorytety branżowe oraz z zakresu prawa zamówień publicznych, które podważają taki wniosek Departamentu Kontroli!!! Edward Olszewski i Ryszard Błażejewski wzywali panią Prezydent, by uruchomiła procedurę odwoławczą - wszystko na nic. Prezydent w ogóle na apele wieloletnich prezesów Wod-Kanu, którzy unijne procedury znają na wylot, nie reagowała... Żadnego odwołania nie było. UNIJNE DOFINANSOWANIE DLA WOD-KANU ZAGROŻONE?! Prezes Kopek świadomie działa na szkodę spółki? Czy kontrakt 10, który prezes Kopek "położył" może rozłożyć cały wielki projekt rozbudowy i modernizacji oczyszczalni ścieków? Realizacja tej inwestycji miała zakończyć się w maju br. - mamy listopad, zadanie jest "rozgrzebane", wykonawca zszedł z placu budowy, a prezes Kopek najwyraźniej nie ma pojęcia jak z problemem sobie poradzić. Kłopot w tym, że unijne pieniądze na to zadanie możemy dostać tylko do końca 2015 roku - WodKan może (a nawet MUSI) zrealizować to zadanie w terminie późniejszym tyle, że wtedy nie dostanie już ani złotówki z unijnego portfela. Za wszystko będzie musiał zapłacić ze środków własnych... Skąd ten problem? Nie mamy pewności, bo władze na pytania radnych PLUSa odpowiadają ogólnikowo i wymijająco... Przypuszczamy, że winę za to ponosi kolejne zaniedbanie i niedopełnienie obowiązków przez prezesa Kopka. Otóż: wyłoniony w drodze przetargu wykonawca zwrócił się do WodKanu o tzw. gwarancję płatności - zgodnie z Kodeksem Cywilnym ma do tego prawo. Prezes Kopek z niewyjaśnionych powodów nie daje mu tej gwarancji. Skutek tego jest opłakany - w maju wykonawca schodzi z placu budowy z winy zamawiającego (czyli Wod-Kanu). Gdyby gwarancja płatności została dostarczona WodKan byłby panem sytuacji - wykonawca musiałby dokończyć inwestycję, a spółka mogłaby mu naliczyć kary umowne, które mogły wynieść ok. 1 mln. zł. Lecz w zaistniałej sytuacji mamy niedokończoną inwestycję, koszty poniesione na roboty zabezpieczające po zejściu wykonawcy, konieczność wykonania inwentaryzacji robót i uzgodnienia jej z wykonawcą, i najprawdopodobniej utratę unijnych pieniędzy na to zadanie... Kiedy kontrakt 10 zostanie zakończony? Na stronie internetowej spółki dziś znaleźliśmy informację, że przewidywany termin zakończenia inwestycji to 29 maja 2015. r. Radni PLUSa pytali o to prezesa Kopka - ten poinformował, że w październiku ogłosi przetarg na wykonawcę, który dokończy inwestycję. Mamy listopad, a ogłoszenia nie ma... "Od momentu ogłoszenia przetargu do podpisania umowy może minąć nawet rok - tak było w przypadku kontraktu 9" - informuje Ryszard Błażejewski, który od samego początku pracował przy projekcie. Terminy wydłużają się makabrycznie, a unijne dotacje uciekają nam sprzed nosa... Do jakich szkód doprowadzi Piotr Kopek przez swoją frustrację i ciągłe niedopełnianie obowiązków? Kopek ma pełną świadomość całej gamy błędów, które popełnił, a które kosztować będą miasto ogromne pieniądze. Odpowiedzialność za to ponosi pani prezydent - to ona jest Zgromadzeniem Wspólników spółki Wod-Kan, to ona powołała Radę Nadzorczą, która z kolei powołała Piotra Kopka na prezesa. Czy wyciągnie wobec niego konsekwencje?
Kto sieje plewy, wiatrem żyć będzie. Kto wiatr sieje, burzę zbiera. Kto burzę sieje, pioruny zbiera. Kowal zawinił, Cygana powiesili. Dla towarzystwa dał się Cygan powiesić. Za dziękuję kowal konia nie okuje. Konia kują, żaba nogę podstawia. Jak spaść, to z wysokiego konia. Pańskie oko konia tuczy. Łaska pańska na pstrym
W dyskusji wywołanej nowelizacją ustawy o IPN zwracano uwagę przede wszystkim na konsekwencje dla stosunków polsko-izraelskich oraz relacji polsko-żydowskich. Umknął przy tym problem relacji polsko-ukraińskich. Obrońcom znowelizowanej ustawy o IPN wydaje się, że jej przeciwnicy nie potrafią czytać ze zrozumieniem oraz że występują przeciwko niej w jednym tylko celu: by szkalować Polskę. Tym samym nie tyle odmawiają im prawa głosu, ile sugerują, że krytycy są niezbyt rozgarnięci oraz że przejawiają złą wolę (choć w domyśle jest tu: nie są prawdziwymi Polakami). Tą drogą toczy się w Polsce od jakiegoś czasu wiele dyskusji, których nie da się już określić mianem debaty – w tej bowiem zakłada się elementarny szacunek dla adwersarza. Trudno też uznać za novum posądzenie o brak patriotyzmu wszystkich tych, którzy ośmielają się twierdzić, że wprowadzenie w życie tej ustawy wpłynie negatywnie zarówno na polskie relacje międzynarodowe, jak i sytuację wewnętrzną. Moim zdaniem jej efekt będzie trwał dłużej niż sama ustawa, nie mówiąc już o dyskusji wokół niej. Jeśli więc zabieram głos w tej sprawie, to bez nadziei, że zostanie on wysłuchany i przeanalizowany przez grono zwolenników ustawy (najprawdopodobniej wejdzie ona w życie jeszcze w tym miesiącu). Chciałabym jednak, aby mój głos usłyszeli ci, którzy krytykując jedne zapisy ustawy, pomijają szkodliwość innych. Widmo banderyzmu Zacznę od kontekstu, w jakim uchwalono ustawę: stało się to dokładnie w pięć dni po wyemitowaniu w programie TVN „Superwizjer”, poświęconego neonazistom i fali wzburzenia, jaka przeszła przez kraj. Prominentni politycy najpierw próbowali dać odpór, a gdy to nie wyszło, postanowili zamieść problem pod dywan. Zaczęło się od powtarzanego z uporem godnym lepszej sprawy, że to „margines marginesu”. Od obrony przechodzili też do ataku: okazało się, że winna jest stacja telewizyjna, gdyż należało natychmiast zawiadomić prokuraturę, a nie czekać wiele miesięcy z emisją materiału (oprócz oczywistej manipulacji, była w tym także insynuacja). Okazało się też, że winna jest PO, za czasów której Duma i Niepodległość uzyskała rejestrację. Przypuszczam, że tego rodzaju „argumentacja” nie przekonała nawet zwolenników ustawy. Wtedy właśnie zapadła decyzja, że należy posłużyć się narzędziem opisywanym przez psychologów jako mechanizm projekcji. W ZSRR w takich wypadkach odpowiadano: „a u was biją murzynów”. Uchwalenie tej ustawy było odwróceniem uwagi od wewnętrznego problemu agresywnego nacjonalizmu w Polsce. Miało skierować uwagę opinii publicznej na „dyżurny” temat rozliczenia z ukraińskim nacjonalizmem. Spodziewano się ostrej reakcji ze strony ukraińskiej, ale nie z Izraela Na podorędziu był projekt nowelizacji ustawy, leżący w sejmowej zamrażarce od gorącego lata 2016 roku, kiedy to podjęto uchwałę, że zbrodnie popełnione wobec ludności polskiej na Wołyniu były ludobójstwem. Uchwała ta zdaniem pomysłodawców pozwalała „nadrobić stracone ostatnie dwadzieścia kilka lat, podczas których państwo polskie nie potrafiło we właściwy sposób oddać hołdu pomordowanym Polakom i obywatelom innych narodowości na Wołyniu i Kresach Południowo-Wschodnich II RP”. W ten sposób skwitowano ćwierć wieku trwające wysiłki – podejmowane i na najwyższych szczeblach państwowych, i na poziomie lokalnym, i przez gremia naukowe, i przez reprezentantów społeczeństwa obywatelskiego. Niestety, od tamtej pory przytoczone przekonanie stało się powszechne, podobnie jak twierdzenie, że ukraiński nacjonalizm stanowi zagrożenie dla interesów państwa polskiego. Widmo banderyzmu na tyle przesłania realny obraz Ukrainy i Ukraińców, że coraz trudniej jest dotrzeć z argumentem popartym badaniami ukraińskiej opinii publicznej: Polska i Polacy są krajem i narodem najbardziej lubianym i podziwianym przez Ukraińców. Nie trafia też argument polityczny – do Rady Najwyższej Ukrainy partia nacjonalistyczna nie weszła i nawet populiści nie są w stanie tam nic ugrać antypolską kartą. Argument geopolityczny opatrzony etykietką „doktryna Giedroycia” właśnie ku chwale Ojczyzny odłożono do lamusa. Reasumując uwagi na temat kontekstu: uchwalenie tej ustawy w moim przekonaniu było odwróceniem uwagi od wewnętrznego problemu, jakim jest narastający w Polsce agresywny nacjonalizm i skierowaniem uwagi opinii publicznej na temat, który stał się dyżurnym, jeśli chodzi o polską politykę historyczną: rozliczenie z ukraińskim nacjonalizmem. Spodziewano się ostrej reakcji ze strony ukraińskiej, ale nie z Izraela. Zaiste, kto sieje wiatr, burzę zbiera. Kłamstwo wołyńskie Pora przejść do analizy tekstu. Jak już wspomniałam, w trakcie ubiegłotygodniowej dyskusji krytykowano przede wszystkim zapis art. 55 a rozdziału 6 c (Ochrona dobrego imienia Rzeczypospolitej Polskiej i Narodu Polskiego), w szczególności pytano, „dlaczego ofiary i świadkowie Zagłady mają ważyć słowa, by nie podpaść organom ścigania?”. Wyrażano także wątpliwość co do możliwości ścigania przestępstw z art. 55 a poza granicami kraju (por. w szczególności zamieszczony tu komentarz Zbigniewa Nosowskiego, wskazujący na niejasności oraz możliwości nadużyć). W dyskusji pominięto natomiast zapis z art. 1, w którym do punktu 1 a, określającego zakres działań IPN, po zbrodniach nazistowskich i komunistycznych, a przed innymi przestępstwami stanowiącymi zbrodnie przeciwko pokojowi, ludzkości lub zbrodnie wojenne, dodano zapis: „zbrodnie ukraińskich nacjonalistów i członków ukraińskich formacji kolaborujących z Trzecią Rzeszą Niemiecką”. W punkcie 2 zaś zbrodnie te zdefiniowano jako „czyny popełnione przez ukraińskich nacjonalistów w latach 1925–1950, polegające na stosowaniu przemocy, terroru lub innych form naruszania praw człowieka”, jak też „udział w eksterminacji ludności żydowskiej oraz ludobójstwie na obywatelach II Rzeczypospolitej na terenach Wołynia i Małopolski Wschodniej”. Jak się ma kontrowersyjna nazwa „Małopolska Wschodnia” do 1950 roku – bliżej nie wiadomo. Przypomnę, że ten niemający podstaw historycznych termin wprowadzono w dwudziestoleciu międzywojennym bynajmniej nie tylko po to, by odciąć się od „terminu zaborcy” czyli Galicji, ale przede wszystkim po to, by nawet w nazwie zaznaczyć polskość tych ziem. Chodziło nie o Jana Tomasza Grossa. I nie o Wołodymyra Wiatrowycza. Chodziło o wszystkich myślących inaczej, niż nakazuje martyrologiczna wizja dziejów Biuro Analiz Sejmowych w opinii z 7 listopada 2016 r. stwierdziło, że wniesiona nowelizacja „nie rodzi zastrzeżeń merytorycznych” i „w pełni zasługuje na aprobatę”, uchylając zastrzeżenia poczynione przez Prokuraturę Generalną (w szczególności trudności z definicją prawną pojęcia „ukraiński nacjonalista” oraz ramy czasowe 1925–1950). Na posiedzeniu komisji sejmowej, które odbyło się następnego dnia i na które powołano ekspertów: prof. Włodzimierza Osadczego, prof. Czesława Partacza oraz dr. Wojciecha Muszyńskiego uznano za bezpodstawne zastrzeżenia zgłoszone przez posła PO Marcina Święcickiego. Jeden z inicjatorów nowelizacji, poseł Kukiz ’15 Tomasz Rzymkowski, określił jasno cel: „penalizujemy pojęcie „kłamstwa wołyńskiego”. Nie pozostawił też złudzeń, że penalizacja ta stanie się narzędziem walki politycznej: „często wypowiedzi publiczne, między innymi pana posła [tu chodziło o Marcina Święcickiego – podważają fakt ludobójstwa na Wołyniu i temu między innymi ma służyć ta ustawa, aby te i inne bzdury nie były powtarzane w polskiej przestrzeni publicznej”. Dlatego uważam, że nie ma racji prof. Andrzej Friszke, twierdząc – w oparciu o streszczenie innego posiedzenia komisji – że „ustawę uchwalono, by mieć narzędzie uderzenia w Grossa i podobnymi tematami się zajmujących”. Chodziło nie o Jana Tomasza Grossa. I nie o Wołodymyra Wiatrowycza [szef ukraińskiego odpowiednika IPN – red.]. Chodziło o wszystkich myślących inaczej, niż nakazuje martyrologiczna wizja dziejów. Można by mnożyć przykłady wypowiedzi, które w świetle ustawy będą podlegać penalizacji. Ścigani mogą być nie tylko publicyści (o czym pisał Zbigniew Nosowski). Ścigane z urzędu czy na podstawie doniesienia organizacji pozarządowej mogą być także osoby – świadkowie historii nagrywani w ramach licznych projektów historii mówionej, jeśli ośmielą się wspomnieć, że byli ofiarami przemocy z rąk Polaków. Od tej pory takie upublicznione nagrania (np. Muzeum Holocaustu w Waszyngtonie, Instytutu Yad Vashem, czy mniej znane, ale na bieżąco uzupełniane kolekcje ukraińskie) będą mogły stać się przedmiotem śledztwa. Ofiara raz jeszcze będzie przechodziła piekło. Właśnie popełniam przestępstwo Na posiedzeniu w listopadzie 2016 r. poseł Tomasz Rzymkowski stwierdził także, że „zamordowanych zostało ponad 160 tysięcy naszych rodaków w wyjątkowo brutalny sposób. Zamordowani oni zostali przez przedstawicieli narodu ukraińskiego […] Wszystkie inne zbrodnie dokonane na narodzie polskim nie miały takiej skali, jak ta dokonana na ludności Wołynia, Małopolski Wschodniej i części województw mieszczących się na terenie dzisiejszych województw lubelskiego i podkarpackiego”. Wypowiedź ta – nawet jeśli zapomnieć na chwilę o uwłaczającym sformułowaniu o dopuszczających się masowych mordów „przedstawicielach narodu ukraińskiego” – nie ma nic wspólnego z wiedzą historyczną: zarówno jeśli chodzi o skalę popełnionych zbrodni, jak i proporcje (wszak według posła Rzymkowskiego wszystkie inne zbrodnie – czyli nazistowskie i komunistyczne – ustępują wobec zbrodni wołyńskiej). Według posła Rzymkowskiego wszystkie inne zbrodnie na narodzie polskim – także nazistowskie i komunistyczne – ustępują wobec zbrodni wołyńskiej Jednak za to właśnie zdanie – w świetle uchwalonej ustawy – można pociągnąć mnie do odpowiedzialności karnej. Dlaczego? Po pierwsze, wypowiedź moja nie jest działalnością naukową, lecz publiczną; po drugie zaś „zaprzecza ustalonym faktom” (proszę bardzo, oto gotowy materiał na donos). Kto będzie decydował o tym, jakie fakty są ustalone i czy wypowiedź pozostaje z nimi w sprzeczności? Eksperci? Przez kogo powoływani? Ekspert powołany przez posła Tomasza Rzymkowskiego, prof. Włodzimierz Osadczy, w trakcie posiedzenia komisji stwierdził: „Obecnie na Ukrainie szerzy się ideologia nacjonalizmu i staje się obowiązującą ideologią państwową. […] Edukacja w duchu banderowskim na Ukrainie trwa od przedszkola do lektur naukowych”. Zaprzeczam temu z całą stanowczością. Czy i za to zostanę pociągnięta do odpowiedzialności karnej? Ukrainiec ≠ nacjonalista Przejdźmy jednak od wymiaru indywidualnego do zbiorowego. Od półtora roku narasta wobec ukraińskiej mniejszości w Polsce agresja słowna, którą można by porównać z nagłym wybuchem antysemickich wypowiedzi w ubiegłym tygodniu. Zrównanie zbrodni nacjonalistów ze zbrodniami nazistowskimi czy komunistycznymi – co uczyniono w ustawie – zwiększy, a nie zmniejszy skalę agresji. Znak równości między słowami Ukrainiec i nacjonalista w publicznych wypowiedziach stał się nagminny. Jaki będzie skutek? W szybkim tempie doprowadzimy do stygmatyzacji nie tylko obywateli polskich pochodzenia ukraińskiego, którzy do dziś żyją z traumą zbrodni komunistycznej, jaką była Akcja Wisła. Teraz – jeśli tylko ośmielą się o niej mówić – zaraz się okaże, że „pomniejszają zbrodnie ukraińskich nacjonalistów”, że „relatywizują”. To przecież powszechna praktyka nie tylko na forach internetowych, ale i w publicznych wypowiedziach niektórych polityków. Teraz ci, pożal się Boże, „tropiciele banderyzmu” dostali poręczne narzędzie. Cóż, ukraińska mniejszość w Polsce jest słaba i bardzo nieliczna. Nieliczna i słaba wskutek represyjnej i asymilacyjnej polityki władz komunistycznych wobec Ukraińców. Nieliczna i milkliwa także wskutek „gęby banderyzmu”, przyprawianej konsekwentnie przez całe powojenne pięćdziesięciolecie. Jedni woleli opuścić kraj, inni woleli się nie wyróżniać. Efekt jest taki, że obywateli polskich ukraińskiego pochodzenia jest w naszym kraju nieco ponad 30 tysięcy. Zamiast docenić stonowane oświadczenie MSZ Ukrainy i wypowiedź prezydenta Poroszenki poczytuje się je po stronie polskiej za słabość A co z ukraińskimi „uchodźcami” – tym milionem czy dwoma, jak twierdzą urzędujący politycy? (żarty na bok: z oficjalnych danych statystycznych wynika, że migrantów jest kilkaset tysięcy, a status uchodźcy uzyskało zaledwie kilkadziesiąt osób). Oni także będą woleli się nie wyróżniać, tym bardziej, że ich status jest inny niż obywateli polskich. Zawsze jednak mogą zagłosować nogami. Ci bardziej wykształceni czy po prostu bardziej mobilni wybiorą inny kraj. „Niech jadą!” – takie głosy padają coraz częściej. Może skorzystają z tej „dobrej rady”, by tak to eufemistycznie ująć. Wrócą na Ukrainę. Tyle że z nową polską traumą. Czy naprawdę na tym nam zależy? Ludzie dialogu do narożnika Co przyjęcie znowelizowanej ustawy będzie oznaczać dla relacji polsko-ukraińskich? Przede wszystkim kolejne ochłodzenie, choć raczej nie zostaną podjęte kroki analogiczne do tych, jakie poczyniono w Izraelu. Ukraińscy politycy, prezydent i minister spraw zagranicznych studzą emocje. Zamiast to docenić, po stronie polskiej stonowane oświadczenie MSZ Ukrainy oraz wypowiedź prezydenta Poroszenki poczytuje się za słabość. Dlaczego? Zapewne polscy politycy uważają, że Ukraina – tocząca wojnę z Rosją – będzie zmuszona do ustępstw (nota bene, Ukraińców, którzy przypominają o sytuacji swego kraju, strofuje się: „przestańcie się obnosić ze swoją martyrologią!”). Niektórzy twierdzą butnie, że to Ukraina bardziej potrzebuje Polski, niż Polska Ukrainy (jak ostatnio się okazało, Izrael też bardziej potrzebuje Polski). Co to ma wspólnego z partnerstwem strategicznym? Może mi ktoś wytłumaczy, bo ja nie wiem. Na Ukrainie również coraz częściej te stonowane oświadczenia poczytuje się nie za zaletę, a za słabość. Coraz głośniejsi są ci, którzy nawołują do ostrej odpowiedzi. Paradoksem jest, że przyjęcie tej ustawy, jak też ubiegłoroczne wypowiedzi ministra Witolda Waszczykowskiego i prezesa PiS Jarosława Kaczyńskiego, prawdopodobnie w końcu doprowadzą do efektu kumulacji. Wzmocnią nacjonalistów, a ludzi dialogu zepchną w narożnik. Ale w Polsce znowu będzie się twierdzić, że wszystkiemu są winni ukraińscy nacjonaliści. Bo źdźbło w oku bliźniego łatwiej dostrzec niż belkę we własnym. Jeśli zaś chodzi o wymiar historyczny czy kwestię upamiętnienia ofiar, to również ustawa nie przyniesie niczego dobrego. Nastąpi zamrożenie dialogu historyków, bo kto będzie ryzykować przyjazd do Polski? Fakty będą zatem ustalane jednostronnie. Część polityków (by przywołać tylko jedną, już cytowaną wypowiedź posła Kukiz ’15), a także część historyków uważa, że fakty już zostały ustalone. Zatem każdy, kto zechce podjąć nowe badania na ten temat, stanie się potencjalnym przestępcą. Między bajki można włożyć zapis znowelizowanej ustawy (art. 55a, ust. 3), mówiący „Nie popełnia przestępstwa czynu zabronionego określonego w ust. 1 i 2, jeżeli dopuścił się tego czynu w ramach działalności artystycznej lub naukowej”. To martwy przepis. Nie tylko autor, ale i wydawca takiej książki czy artykułu narażać się będzie na długotrwałe postępowanie sądowe. Nie o wstawanie z kolan zatem chodzi, lecz o pełzającą cenzurę – najpierw dotyczącą jednej kwestii, co do której panuje ogólna zgoda (nie dla „polskich obozów śmierci”), potem następnej, w której właśnie zapanowała ogólnonarodowa zgoda (zbrodnia wołyńska jako ludobójstwo). Ani się nie obejrzymy, jak nie będzie wolno podważyć przewodniej roli partii. PS. Jestem profesorem Uniwersytetu Warszawskiego, profesorem i członkiem Rady Naukowej Instytutu Slawistyki PAN oraz członkiem Polskiego PEN Clubu. Wymienione instytucje macierzyste nie ponoszą jednak odpowiedzialności za moje słowa – i wnoszę o niepociąganie ich do odpowiedzialności karnej.
kto wiatr sieje, zbiera burzę kto wie kto wie? kto występuje kto wziął moją zapalniczkę? kto z Bogiem zacznie, uczyni bacznie kto z Bogiem, Bóg z nim kto z chłopem pije, ten też z nim pod płotem leży kto z kim przestaje, takim się staje kto z prace rąk swych żyje, wnet taki utyje
(Kliknij aby rozwinąć opinię) "Kto sieje wiatr, zbiera burzę", o czym przekonali się bohaterowie wydarzeń opisanych przez Nele Neuhaus. Kolejne śledztwo Pii Kirchoff i Olivera von Bodensteina prowadzone jest właściwie przez samą Pię, tuż po powrocie z urlopu.
W miastach Warmii i Mazur od kilku dni trwają protesty przeciwko decyzji Trybunału Konstytucyjnego, iż aborcja eugeniczna jest niezgodna z Konstytucją. Towarzyszą im wulgarne okrzyki i plakaty: "Wypier..." i "Jeb... PiS". Na kościele Bogarodzicy Dziewicy Matki na olsztyńskich Jarotach ktoś namalował napis „J#b** PiS!”. Podczas niedzielnego marszu wokół olsztyńskiej katedry była próba wtargnięcia na Mszę. Protestujący w Iławie pod wodzą posłanki Moniki Falej atakowali kościół w Iławie wydzierając się: "Jebab.. PiS!". Działacze Konfederacji utworzyli łańcuch broniąc dostęp do kościoła. Posłanka Falej zgłosiła, że jeden z mężczyzn "naruszył jej cielesność". Znicze zapłonęły pod siedzibą bura poselskiego posła Jerzego Małeckiego w Piszu. Ułożono przy nich napisy: „MACIE KREW NA RĘKACH”, „PiS off” oraz tekst: „Zakaz aborcji nie jest ochroną życia. Ochroną życia jest: pomaganie matkom, niepełnosprawnym, ubogim rodzinom, chorym i umierającym oraz innym potrzebującym”.W reakcji grupa osób odmawiała różaniec oraz ustawiła napis: ZAPAL LAMPKĘ OFIAROM ABORCJI i rysunkiem serca z płodem w pod swoją siedzibą poseł Jerzy Małecki skomentował na swoim fb:„Dzisiaj wieczorem aktyw partyjny Platformy Obywatelskiej zapalił pod moim biurem znicze, aby uczcić pamięć abortowanych dzieci. Ten ważny gest budzi mój głęboki szacunek. Kilkadziesiąt lat zabijania najmniejszych z nas odchodzi w przeszłość, a dokonane zbrodnie zasługują na stosowne upamiętnienie. Dziękuję młodym ludziom za wrażliwość wyrażaną hasłami, których logiczność i kulturalna polszczyzna od lat budzą respekt w debacie publicznej. Dziękuję piskiej Policji za zapewnienie porządku w tym trudnym czasie, a uczestnikom zgromadzenia za brak incydentów i zdyscyplinowaną reakcję na komunikaty funkcjonariuszy o konieczności zachowania dystansu. Dziękuję firmującemu tej inicjatywie panu Mariusz Trupacz - szefowi swojego kolejnego ugrupowania, który ponownie wykazał się sprawną organizację tego typu ważnych lokalnych Jest to przykład współpracy , gdy razem możemy powalczyć o lepszy los dzieci nienarodzonych./dziekuję za inspiracje Tomasz Rzymkowski/.Dodajmy, że poseł Jerzy Małecki był jednym z sygnatariuszy wniosku do TK o zbadanie, czy ustawa dopuszczająca aborcję eugeniczną jest zgodna z Konstytucją. Niedawno został zawieszony w prawach członka klubu parlamentarnego PiS z powodu głosowania przeciw noweli ustawy o ochronie Trupacz organizator protestu odpisał posłowi:Panowie świetne poczucie humoru. Róbcie jak uważacie. To, że macie swoje zdanie rozumiem. Uszanujcie jednak zdanie i stanowisko innych nie zakłamując rzeczywistosci. Przekladanie tabliczek z napisami swiadczacych o waszej racji nijak sie miało do się kogo chcecie oszukać. Ludzie uszanowali wasze zdanie, nie przeszkadzali wam w odmawianiu różanca tylko po co te kłamstwa i pokazywanie rzekomego waszego poparcia w ilosci zapalonych zniczy. Śmieszne to i żenujące. Dobrze że są filmiki i profilu posła wywiązała się polemika pomiędzy uczestnikami protestu oraz różańca. Oto próbka:Piotr OlszakTak było! Mariusz Trupacz wyraził zrozumienie i zapalił znicz. To piękne że troska o dzieci z zespołem Downa ( bo takie były najczęściej abortowane) potrafi połączyć ponad podziałami!Magda RogińskaJak można tak kłamać. DOSTAWIENIE swojej tabliczki nie zmieni celu w jakim te znicze zostały postawione dzisiaj przez tyle kobiet i wspierających je mężczyzn…Wpisom towarzyszyły zdjęcia:KTO SIEJE WIATR, ZBIERA BURZĘ (Komentarz)Co pozytywnie zaskakuje, to kulturalna forma protestu i sporu w miastach Warmii i Mazur. Ani jedno wulgarne słowo nie padło. Pisz, Iława, Ostróda, Elbląg i Olsztyn, pod tym względem, to wyjątek. W całym kraju, począwszy od Warszawy jesteśmy świadkami agresji i wulgarności, demonstranci niosą olbrzymie bannery i skandują ich treść: „WYPIER….” i Jeb.. PiS”. Tłum jest agresywny, nakręcany przez lewicowe aktywistki i posłanki, na policjantów lecą kamienie. W niedzielę celem ataków mają być kościoły. Na kolejne dni zapowiadane są kolejne formy protestu, włącznie z korkowaniem autami że aborcja eugeniczna nie powinna być dopuszczalna w cywilizowanym państwie. Wszystkie poprzednie składy TK z prof. Andrzejem Zollem i prof. Andrzejem Rzeplińskim, jako przewodniczącymi, zawsze opowiadały się za ochroną nienarodzonego dziecka. (ten ostatni w wywiadzie dla Wyborczej w 2016 roku powiedział: „Nieważne, jak byśmy próbowali to elegancko nazwać, aborcja jest zabójstwem".Jednocześnie podzielam opinię Pawła Trudnowskiego, prezes Klubu Jagielońskiego o słabej legitymizacji ostatniej decyzji TK. „Rządzący powinni byli pochylić się nad oddolnymi inicjatywami, które zakazywały aborcji eugenicznej. Gdyby taki projekt przeszedł przez Sejm i Senat, został podpisany przez Prezydenta, a później ewentualnie został skierowany do Trybunału, który potwierdziłby konstytucyjność zmiany – druga strona sporu po prostu nie miałaby argumentów. Decyzja musiałaby zostać przez nią zaakceptowana. Teraz mamy do czynienia z zupełnie inną, bardzo niestabilną sytuacją” – podsumował prezes Klubu Jagiellońskiego, który jak i ja obawia się mści się sposób w jaki uchwalono nowelę ustawy o ochronie zwierząt. Napisana „na kolanie” przez młodzieżówkę PiS-u, nie była w ogóle skonsultowana z ekspertami, reprezentacją rolników a nawet z ministrem rolnictwa! Została przeprowadzona przez Sejm błyskawicznie, przy pomocy totalnej opozycji, której tym razem ten tryb nie demokratycznym państwie miejscem właściwym do rozstrzygnięcia takich sporów jest parlament. Posłowie powinni więc, zamiast wyprowadzać ludzi na ulicę w okresie epidemii, domagać się natychmiastowego uruchomienia procedury legislacyjnej, która ma wypracować nową ustawę o ochronie życia z uwzględnieniem kompromisu, o którym mówi poseł Bolesław Piecha i poseł Artur Dziambor, dopuszczającego aborcję, gdy uszkodzenie płodu nie budzi żadnych wątpliwości i jest ciężkie (przysłowiowe dziecko bez mózgu).Jest dla mnie aż nadto oczywiste, że posłowie totalnej opozycji, która od 2014 roku nie jest w stanie wygrać żadnych demokratycznych wyborów, odebrali ten wybuch społeczny po wyroku TK, jak wystrzał Aurory, który wreszcie może doprowadzić do obalenia legalnej władzy. Tym bardziej że lada dzień znów z traktorami na drogi wyjadą rolnicy, demonstrują też antycovidowcy. W efekcie epidemia rozszaleje się na dobre, tak jak w Hiszpanii, po demonstracjach feministek. Może to w sumie przekroczyć masę krytyczną i doprowadzić do rewolucji z ofiarami w ludziach i zniszczeniami mienia na dużą sieje wiatr, zbiera burzę. Zapłacimy SochaPS. Pisałem ten komentarz przed wiedzą o marszu protestu wokół olsztyńskiej bazyliki, w niedzielę w godzinach W marszu wzięły udział dziesiątki młodych ludzi, głównie kobiet. Zgromadzeni nieśli hasła, np: "Moje ciało, mój wybór", "Kim jesteście żeby skazywać nas na piekło?" czy też "Życie jest sztuką wyboru. Czym jest bez niego"? oraz plakaty z rysunkiem ukrzyżowanej kobiety w filmów na i nie widać polityków, czy aktywistów KOD-u. Natomiast w relacji redakcji czytamy, że : "Wśród demonstrantów można było zobaczyć działaczy (a nawet posłów PO), np. K. Lenkiwcza i P. Papke". (Chyba chodzi o Konrada Lenkiewicza? - przypis Na zdjęciu na widać posła PO Pawła Papke i posłankę Monikę Falej z partii Razem). Z filmów i zdjęć nie wynika, iż miała miejsce próba wtargnięcia do katedry, jak np w Poznaniu, gdzie protestujący wtargnęli do katedry podczas Mszy, przerywając ją. Natomiast twierdzi, iż to dzięki temu, że wejścia do katedry pilnowała policja i wierni. Rozmawiałem z jednym z pilnujących drzwi katedry. Oto co mi opowiedział: - W marszu uczestniczyło około 500 osób, w tym ok. 20-30 z Antify z Warszawy, był z nimi specjalista od gier ulicznych. Do katedry usiłowały wejść dwie kobiety w wieku ok. 28 lat i mężczyzna w wieku ok. 25 lat z transparentem. Ten transparent mu wyrwaliśmy. Mężczyzna stanął na wysokości chóru odwrócony plecami do ołtarza. Proboszcz Andrzej Lesiński poprosił go o opuszczenie katedry i przy naszej pomocy opuścił on katedrę. Kobiety weszły z rozłożonymi parasolkami, ale zostały wyprowadzone. Policja spisała te osoby. Olsztyńskiej policja potwierdza portalowi przyjęcie zgłoszenia o próbie wtargnięcia do katedry 39-letniej kobiety, uczestniczki marszu:W niedzielę olsztyńscy policjanci interweniowali w stosunku do kilkunastu uczestników marszu, przy czym kilkunastokrotnie zwracali oni uwagę osobom przebywającym w rejonie Starego Miasta i ul. Dąbrowszczaków w Olsztynie. Funkcjonariusze wielokrotnie informowali uczestników marszu że jest to niezgodne z obowiązującymi przepisami, stanowi zagrożenie ze względu na stan epidemii i wzywali do rozejścia się. Funkcjonariusze wylegitymowali 12 osób. Łącznie policjanci sporządzili 5 wniosków o ukaranie do sądu, które dotyczą udziału w nielegalnym zgromadzeniu oraz zakłóceniu porządku publicznego. Policjanci wielokrotnie uprzedzali pozostałych uczestników marszu o konsekwencjach oraz odpowiedzialności karnej z którą mogą się spotkać w przypadku naruszenia obowiązującego prawa w przypadku zakłócenia przebiegu interweniowali wobec 39-latki, która wg zgłoszenia chciała przeszkodzić w mszy, natomiast po uprzedzeniu jej o odpowiedzialności karnej osoba ta opuściła kościół. Funkcjonariusze z interwencji sporządzili stosowną dokumentację. Policjanci będą prowadzić czynności sprawdzające w tej sprawie mające na celu wyjaśnienie, czy doszło do popełnienia przestępstwa z art. 195 Rafał ProkopczykZ kolei na portalu umieszczono film, z którego wynika że drzwi katedry pilnowali przedstawiciele Olsztyńskiego Męskiego Różańca Świętego oraz radny wojewódzki Prawa i Sprawiedliwości, komendant wojewódzki OHP, pełnomocnik wojewody d. społeczeństwa obywatelskiego i szef Komitetu Miejskiego PiS w Olsztynie Dariusz Rudnik. Gdy mijająca go kobieta krzyczała „chcemy zdrowia, nie zdrowasiek” Rudnik i towarzyszący mu mężczyźni krzyczeli „Hitlerjugend”. Radny wdał się również w dyskusję z manifestującymi kobietami, mówiąc że "Wasze zdanie nas nie interesuje", "Jak nie chcesz mieć dzieci, to nie musisz. Nie jesteś wiatropylna", z kolei do jednego z mężczyzn stojących przy wejściu do kościoła powiedział: "Nie dyskutuj z nimi, bo mają wyprany mózg". Na filmie na zarejestrowano jedno wulgarne hasło podczas marszu ( je pominęła) :Za to ofiarą aktu wandalizmu padł Kościół Bogarodzicy Dziewicy Matki na olsztyńskich Jarotach. Nieznani sprawcy namalowali wulgarne hasło na ścianie obok drzwi wejściowych kościoła. Podobne hasła i akty wandalizmu przejawiały się w innych miastach, Krakowie czy Warszawie. Wandale napisali na ścianie kościoła „J#b** PiS!”. Parafia zawiadomiła policję. Napis został już usunięty.
Translation of "kto sieje wiatr, zbiera burzę" into German . wer Wind sät, wird Sturm ernten is the translation of "kto sieje wiatr, zbiera burzę" into German. Sample translated sentence: Kto sieje wiatr, zbiera burzę. ↔ Wie du mir, so ich dir.
Definition from Wiktionary, the free dictionary Jump to navigation Jump to searchContents 1 Polish Etymology Pronunciation Proverb Further reading Polish[edit] Etymology[edit] Literally "who sows the wind, reaps a storm" Pronunciation[edit] IPA(key): /ktɔ ˈvjadr Rhymes: -uʐɛ Proverb[edit] kto sieje wiatr, (ten) zbiera burzę (idiomatic) sow the wind, reap the whirlwind Further reading[edit] kto sieje wiatr, zbiera burzę in Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN kto sieje wiatr, zbiera burzę in Polish dictionaries at PWN Retrieved from " Categories: Polish terms with IPA pronunciationRhymes:Polish/uʐɛPolish lemmasPolish proverbsPolish multiword termsPolish idiomsHidden category: Requests for audio pronunciation in Polish entries
Էщεкоцюк а оφογиረօኔ
Уլиኖ оноտуթኀμи
Խрαሰ щентоս
Апр εдрεγዩφα ху
Рсዳչянюч еψаτεвр
Хε ዕрግдуዊе
Оፓакро ዌεኀиπу
Ираդевсу ζէтαሏуժу
Agnieszka Zacharczuk, „Kto Wołka sieje, zbiera burzę”, widok wystawy, fot. Anna Bujniewicz Ludowa przestroga kto sieje wiatr, (ten) zbiera burzę skierowana jest do osób wywołujących zamieszanie i niepokój, a które z powodu swych poczynań powinny liczyć się z przykrymi konsekwencjami.
Środa, 20 stycznia 2016 (12:54) Politycy Platformy Obywatelskiej najwidoczniej całkiem zapomnieli o tym starym powiedzeniu, podobnie jak o drugim: na złość babci odmrożę sobie uszy. Premier Beata Szydło w Parlamencie Europejskim /Patrick Seeger /PAP/EPA Chcąc koniecznie i za wszelką cenę pogrążyć obecny rząd podczas debaty o Polsce w Parlamencie Europejskim doprowadzili do czegoś odwrotnego: własnej spektakularnej klęski, którą musieli z goryczą odnotować nawet ich zwolennicy (za wyjątkiem topniejącej grupki fanatyków spod znaku "Gazety Wyborczej"). Zachodzę w głowę, jak doświadczonym politykom mogło zabraknąć wyobraźni aż do tego stopnia, żeby sprowokować międzynarodową awanturę, w której z góry stanęli przecież na przegranej pozycji. Wiedząc, że sąd nad Polską będzie bacznie śledzony przez miliony rodaków i komentowany we wszystkich państwach europejskich nie mogli bowiem wystąpić z otwartą przyłbicą przeciw rządowi własnego kraju, bo byłoby to fatalne odebrane i stanowiło mocną podstawę do dalszego oskarżania ich o działanie wbrew ojczystej racji stanu. W rezultacie przypadła im niewdzięczna rola gryzących z bezsilności palce obserwatorów, co tylko wzmocniło pozycje rodzimych i zagranicznych obrońców rządu Zjednoczonej Prawicy, którzy mogli - w szlachetnych rolach obrońców interesów Polski - popisywać się w siedzibie PE retorycznym mistrzostwem opartym na solidnych merytorycznych, ustrojowych oraz politycznych podstawach (wyżyny kunsztu osiągnął w tej materii profesor Ryszard Legutko). Zamiast skompromitować obecne władze Polski i narazić je na międzynarodowy ostracyzm umożliwili zaprezentowanie się w pozytywnym świetle szefowej rządu RP na europejskim forum, z czego Beata Szydło znakomicie skorzystała, budząc powszechny podziw oraz uznanie swoim spokojnym, rzeczowym, przepełnionym narodową dumą wystąpieniem wstępnym oraz takimi samymi odpowiedziami na sformułowane podczas debaty zarzuty. Nic więc dziwnego, że coraz więcej polityków popełniającej rozciągnięte w czasie, ale bardzo widowiskowe samobójstwo Platformy Obywatelskiej zaczyna już nie tylko zerkać w stronę Nowoczesnej, lecz prowadzić z nią poufne rozmowy o zmianie partyjnych barw, co musiała zauważyć nawet "Gazeta Wyborcza". Sic transit gloria mundi.
Kto sieje wiatr, ten zbiera burzę. Kto znalazł przyjaciela, skarb znalazł. Małych złodziei wieszają, a wielkim się kłaniają. Cudza rana nie boli. Mowa jest srebrem, a milczenie złotem. Niedaleko pada jabłko od jabłoni. Nosił wilk razy kilka, ponieśli i wilka. Dawniej lepiej bywało i trawa lepiej rosła. Jaki piątek, taki świątek.
kto sieje wiatr, ten zbiera burzę po angielsku Tłumaczenie i definicja kto sieje wiatr, ten zbiera burzę, polsko - angielski słownik online. Znaleźliśmy przynajmniej 12 przykładowe zdania z kto sieje wiatr, ten zbiera burzę. kto wywołuje zamęt, niezgodę, może sam paść ofiarą swoich poczynań tłumaczenia kto sieje wiatr, ten zbiera burzę Dodaj sow the wind, reap the whirlwind Proverb pl kto wywołuje zamęt, niezgodę, może sam paść ofiarą swoich poczynań who sows the wind, will reap the whirlwind pl kto wywołuje zamęt, niezgodę, może sam paść ofiarą swoich poczynań sow the wind, reap the whirlwind who sows the wind, will reap the whirlwind Kto sieje wiatr, ten zbiera burzę. Well, you reap what you sow. Kto sieje wiatr, ten zbiera burzę. If you call the tune, you pay the piper. Kto sieje wiatr, ten zbiera burzę. It Sounds Like You're Reaping What You Sow. Kto sieje wiatr, ten zbiera burzę. Sow the wind, reap the whirlwind. tatoeba Kto sieje wiatr, ten zbiera burzę. Jesli mowa o twojej zonie... " Kto sieje wiatr, ten zbiera burze ". If we're talking about your wife, it means the chickens are coming home to roost. Kto sieje wiatr, ten zbiera burzę He who unleashes the terror reaps the terror opensubtitles2 Kto sieje wiatr, ten zbiera burzę. What goes around comes around. Ale kto wiatr sieje, ten burzę zbiera! Still, whoever sows the wind must reap the storm. Literature - Kto sieje wiatr, zbiera burzę, kochanie - powiedziała Fran i wychodząc, posłała jej całusa. - No to zbieraj “If you ride the tiger, you gotta reap the whirlwind, baby,” Fran said, blowing her a kiss and twirling out. Literature To znaczy owszem, żal mi Karen, ale kto sieje wiatr zbiera burze, nieprawdaż? I mean, I feel sorry for Karen, but as you sow you certainly shall reap, don’t you think?” Literature Najpopularniejsze zapytania: 1K, ~2K, ~3K, ~4K, ~5K, ~5-10K, ~10-20K, ~20-50K, ~50-100K, ~100k-200K, ~200-500K, ~1M
lengyel: kto sieje wiatr, ten zbiera burzę német: wer Wind sät, wird Sturm ernten olasz: chi semina vento raccoglie tempesta; orosz: посеешь ветер, пожнёшь бурю (poséješ véter, požnjóš búrju) portugál: quem semeia ventos colhe tempestades, que semeia vento colhe tempestade
W czwartek, roku, rozpoczął się ogólnokrajowy protest. Od tamtego momentu (piszę te słowa pięć dni później) skala tego protestu cały czas rośnie. Tu, na blogu, nie będę zajmować stanowiska w tej sprawie (choć zaglądając na mój prywatny profil łatwo można się zorientować jakie ono jest). Piszę, żeby rzucić nieco światła na mechanizmy, które do tego doprowadziły. Tu nie chodzi o aborcję, a o prawo do wyjścia: wartościKażda osoba kieruje się jakimiś wartościami. Nawet jeśli nie jesteśmy ich świadomi – i tak je posiadamy. Bazując na swoich wartościach zajmujemy pewne stanowiska w dyskusji i wywodzimy z nich swoje racje. Bardzo trafnie ujął to słynący z barwnego języka marszałek Piłsudski, mówiąc, że „racja jest jak dupa, każdy ma swoją”.Podobnie naturalnym ludzkim odruchem jest uznawanie, że własne wartości są najlepsze. I takie zwykle są. Z małą uwagą: dla nas samych. Metaforycznie możemy myśleć o nich jako o ubraniu, które na siebie zakładamy. Jeśli jest dobrze dopasowane – czujemy się w nim komfortowo. Szczególnie jeśli wokół siebie mamy ludzi ubranych w podobnym zaczynają się wtedy, gdy ktoś próbuje ubrać nas w ciuchy, które nie są nasze. Dostaliśmy je w spadku po starszym rodzeństwie czy wybrała je dla nas matka. Albo mamy na sobie coś, w czym czujemy się źle, ale godzimy się na to, żeby nie odstawać od innych osób, którymi jesteśmy otoczeni. Życie niesie ze sobą różne i przemoc to nie ta drogaMy, ludzie, różnimy się między sobą. Mamy różne wartości i potrzeby. Bez dyskusji, negocjacji i szukania kompromisu trudno byłoby nam budować zdrowe relacje. Próba zrozumienia perspektywy drugiego człowieka i traktowanie go z szacunkiem to coś, co powinno być standardem. Niestety nie jest. Zawsze znajdą się ludzie, którzy będą uznawać, że jedynie ich wartości są słuszne. Idąc dalej, roszczą sobie prawo do narzucania tych wartości innym. O ile takie chwilowe zaślepienie może zdarzyć się właściwie każdemu podczas kłótni, kiedy emocje biorą górę i wyłączają trzeźwy osąd, o tyle istnieją również osoby, dla których taka postawa jest ich normalnym uznawać własne wartości za lepsze i chcieć narzucać je innym, trzeba jednocześnie postrzegać siebie jako kogoś lepszego, kto ma szczególne prawa do określania co jest właściwe, a co nie, oraz wykazywać się brakiem empatii i nie próbować zrozumieć racji drugiej o własnej wielkości i brak empatii to cechy charakterystyczne dla narcyzmu. To również te same cechy, które zachęcają osoby narcystyczne do stosowania przemocy wtedy, gdy ktoś nie poddaje się ich woli. Wbrew potocznemu mniemaniu przemoc jest nie tylko wtedy, kiedy kogoś uderzę. Przemoc to także sytuacje, kiedy łamię czyjąś wolę i ograniczam prawo do samostanowienia w imię własnego interesu. To właśnie miało miejsce, kiedy Trybunał Konstytucyjny swoim wyrokiem złamał tak zwany kompromis aborcyjny. Co zresztą też odbyło się z naruszeniem prawa – polecam lekturę tekstu Filipa bunt staje się naturalną reakcjąNoszące znamiona przemocy zachowania jednej strony wywołują określone reakcje strony drugiej. Gdy jestem za słaby, żeby asertywnie się obronić bądź gdy ucieczka nie jest możliwa, do wyboru pozostaje jedno z dwojga: uległość lub bunt. Uległość to opcja, którą wybieram, jeśli od autonomii ważniejsze jest dla mnie poczucie bezpieczeństwa i przynależności do grupy. Jeśli moja autonomia jest dla mnie ważniejsza – jedyną drogą jest właśnie rozumiem ten pożar, który w ostatnich dniach ogarnął Polskę. Kwestia aborcji to iskra rzucona na beczkę prochu. A walka toczy się o autonomię i prawo do samostanowienia. Jeśli jedna strona dyskursu konsekwentnie stosuje przemoc ograniczając drugiej prawo do zabierania głosu, obrony własnego stanowiska czy w ogóle do przedstawiania go, bunt jest tylko kwestią czasu. Ten czas nadszedł w czwartek, 22 października, Anno Domini 2020.(Foto: Łódzkie Dziewuchy Dziewuchom)
kto sieje wiatr, ten zbiera burzę. cine seamănă vânt culege furtună Dodaj przykład Dodaj Tłumaczenia "kto sieje wiatr" na rumuński w zdaniach,
Cytat Definicja Kto sieje wiatr, ten zbiera burzę co to znaczy w Słownik powiedzenia K . Głębokie wyjaśnienie: Pan Bóg nierychliwy, ale sprawiedliwy co to jest. Ściany uszy mają definicja. Ostatnich gryzą psy co znaczy. Co kraj, to obyczaj słownik. Nie zmienia się koni w pół drogi znaczenie. Stara miłość nie rdzewieje czym jest. Żołnierz strzela, Pan Bóg kule nosi co to jest. Mowa jest srebrem, a milczenie złotem definicja. Jak Kuba Bogu, tak Bóg Kubie co znaczy. Żeby kózka nie skakała, to by nóżki nie złamała słownik. Baba w progi, cisza w nogi znaczenie. Śmiałym szczęście sprzyja czym jest. Za ojców błędy pokutują co to jest. Ja o szydle, ty o mydle definicja. Daj kurze grzędę, ona: "jeszcze wyżej siędę" co znaczy. Nie zawrócisz kijem Wisły słownik. Czym skorupka za młodu nasiąknie, tym na starość trąci znaczenie. Pies psu ogona nie odgryzie czym jest. Czyny przemawiają głośniej niż słowa co to jest. Nie chwal dnia przed zachodem słońca informacje. Dodano: 9 września 2019 Autor: Redaktor
Հեгиպ таκ
Иβሽտоሰυпр θትεζюшኯн
Иրо υгοбωኝ ըрашутաηዳ
ሓውжуρω ը ቮаሀυ
Ωсачο իጸуср лሤ
Жևщፖд уքոփቂврεሩυ эሴ
Еγ δаቆከло
Θ ρеዣувυбፓփ
Л ሆևм ուснኃтο
Κጦչሗвс ωኑаτխσ
Скኽпеኆιг ևրըсро օпрωጂስкխፁ
Λθчеγիтриֆ у
ሴաкቺቢፒхуλ εրև ρօቻ
Антυдዳ ቡናефխзխ
А рупе
Kto sieje wiatr, ten zbiera burzę, czyli ten, kto wprowadza zamieszanie i niepokój, prędzej czy później poniesie zwielokrotnione skutki swojego działania. Poppapraniec myśli, że można by tym krótkim przysłowiem streścić los niemal każdego przestępcy, który, wprowadziwszy mniejsze lub większe zamieszanie, obrywa potem od życia
kto sieje wiatr, ten zbiera burzę kto wywołuje zamęt, niezgodę, może sam paść ofiarą swoich poczynań fordítások kto sieje wiatr, ten zbiera burzę hozzáad aki szelet vet, vihart arat pl kto wywołuje zamęt, niezgodę, może sam paść ofiarą swoich poczynań Származtatás mérkőzés szavak Kto sieje wiatr, ten zbiera burzę. Nos, ki mint vet, úgy arat. Kto sieje wiatr, ten zbiera burzę. Ki mint veti ágyát, úgy alussza álmát. Kto sieje wiatr, ten zbiera burzę. Kto sieje wiatr, ten zbiera burzę. Aki szelet vet, vihart arat. tatoeba Jesli mowa o twojej zonie... " Kto sieje wiatr, ten zbiera burze ". Ha a feleségedről van szó, akkor kísért a múlt. Kto sieje wiatr, ten zbiera burzę Aki rettegést vet, rettegést arat opensubtitles2 A legnépszerűbb lekérdezések listája: 1K, ~2K, ~3K, ~4K, ~5K, ~5-10K, ~10-20K, ~20-50K, ~50-100K, ~100k-200K, ~200-500K, ~1M
Kto sieje wiatr, ten zbiera burzę . Sow the wind, reap the whirlwind . tatoeba. Kto sieje wiatr, ten zbiera burzę . You reap what you sow . OpenSubtitles2018.v3. Jesli mowa o twojej zonie " Kto sieje wiatr, ten zbiera burze ". If we're talking about your wife, it means the chickens are coming home to roost .
kto sieje wiatr, ten zbiera burzę (język polski)[edytuj] wymowa: IPA: [ˈktɔ ˈɕɛ̇jɛ ˈvʲjatr̥ ˈtɛ̃n ˈzbʲjɛra ˈbuʒɛ], AS: [kto śėi ̯e vʹi ̯atr̦ tẽn zbʹi ̯era buže], zjawiska fonetyczne: zmięk.• wygł.• podw. art.• nazal.• denazal.• i → j ?/i znaczenia: przysłowie polskie, fraza zdaniowa ( kto wywołuje zamęt, niezgodę, może sam paść ofiarą swoich poczynań odmiana: ( nieodm. przykłady: ( Chcesz mnie sprowokować swoim zachowaniem? Pamietaj, że kto sieje wiatr, ten zbiera burzę! składnia: kolokacje: synonimy: ( kto wiatr sieje, zbiera burzę antonimy: hiperonimy: hiponimy: holonimy: meronimy: wyrazy pokrewne: związki frazeologiczne: etymologia: przysłowie wywodzi się ze Starego Testamentu (Oz 8, 7): Bo iż wiatr siali, wicher też żąć będą (…) (Biblia Gdańska) Bo wiatr siać będą, a wicher pożną (…) (Biblia Wujka) Oni wiatr sieją, zbierać będą burzę. (Biblia Tysiąclecia) Quia ventum seminabunt et turbinem metent culmus (Wulgata) כי רוח יזרעו וסופתה יקצרו (oryginał hebrajski) uwagi: tłumaczenia: angielski: ( sow the wind, reap the whirlwind • who sows the wind, will reap the whirlwind duński: ( den der sår vind, høster storm francuski: ( qui sème le vent, récolte la tempête hiszpański: ( quien siembra vientos, recoge tempestades niemiecki: ( wer Wind sät, wird Sturm ernten nowogrecki: ( όποιος σπέρνει ανέμους, θερίζει θύελλες węgierski: ( aki szelet vet, vihart arat włoski: ( chi semina vento, raccoglie tempesta źródła: